Niedokrwistość – rodzaje, badania krwi

1. Niedokrwistość z niedoboru żelaza (syderopeniczna) – najczęstsza postać anemii, wynikająca z niedostatecznej podaży żelaza w diecie lub upośledzonego wchłaniania w przewodzie pokarmowym. Erytrocyty są mniejsze (mikrocytoza) i niedobarwione (hipochromia) z powodu niskiego stężenia hemoglobiny. Szczególnie narażone są osoby na restrykcyjnych dietach roślinnych bez odpowiedniego bilansowania oraz pacjenci z utajonymi krwawieniami.

2. Niedokrwistość aplastyczna – ciężkie zaburzenie hematologiczne wywołane hipoplazją lub aplazją szpiku kostnego, prowadzące do zahamowania erytropoezy. Może mieć podłoże nabyte (np. po ciężkich infekcjach wirusowych, kontakcie z toksynami, polekowe) lub rzadziej wrodzone.

3. Niedokrwistość hemolityczna – rozwija się, gdy czas przeżycia erytrocytów skraca się z fizjologicznych 120 dni poniżej 90 (lub nawet kilkunastu) dni na skutek ich przedwczesnego niszczenia w śledzionie lub łożysku naczyniowym. Towarzyszy jej podwyższone stężenie bilirubiny wolnej (żółtaczka), obecność urobilinogenu w moczu oraz spadek stężenia haptoglobiny.

4. Niedokrwistość pokrwotoczna – powstaje wskutek nagłej lub przewlekłej utraty krwi (np. po ciężkich urazach, operacjach, obfitych krwawieniach menstruacyjnych czy wrzodach żołądka). Objawia się szybkim spadkiem ciśnienia tętniczego, tachykardią, bladością powłok i osłabieniem.

5. Niedokrwistość ciężarnych – dotyczy nawet 40% kobiet w ciąży i wynika ze zjawiska hemodilucji (fizjologicznego wzrostu objętości osocza) oraz gwałtownego wzrostu zapotrzebowania na żelazo (do ok. 26–27 mg/dobę) na potrzeby rozwijającego się płodu i łożyska.

6. Niedokrwistość chorób przewlekłych (ACD) – towarzyszy przewlekłym stanom zapalnym, infekcjom, chorobom autoimmunologicznym i nowotworom. Pod wpływem cytokin prozapalnych (zwłaszcza IL-6) dochodzi do nadprodukcji hepcydyny, co blokuje uwalnianie żelaza z makrofagów i upośledza erytropoezę mimo prawidłowych zapasów ustrojowych.