Olejek z imbiru - własności, zastosowanie, cena, sposób użycia

Imbir w Europie zagościł dopiero w średniowieczu, choć obecny był już wśród społeczeństw starożytnych Rzymu i Grecji. Częścią rośliny wykorzystywaną powszechnie jako przyprawę, a nawet lekarstwo, jest bulwiaste kłącze. Zawiera ono 2–3% olejku eterycznego, w skład którego wchodzi wiele substancji o szerokim spektrum właściwości: zingiberol, cineol, giberen, gingerole, zinferon, citreol, borneol i kamfen. Olejek imbirowy uzyskuje się metodą destylacji parą wodną, która umożliwia zachowanie cennych właściwości. Powstała ciecz ma bursztynowy kolor i intensywny zapach. Niektóre z jego zastosowań znane są od tysięcy lat, inne zaś odkrywamy dopiero teraz.

Ze względu na szereg substancji zawartych w kłączach imbiru jego działanie można zaobserwować na wielu płaszczyznach – zarówno we wspomaganiu leczenia objawów niektórych chorób, jak i w zakresie pielęgnacji ciała. Ból i procesy zapalne: imbir może hamować wytwarzanie prostaglandyn, czyli związków biorących udział w reakcjach zapalnych. W badaniach na szczurach zaobserwowano efekt bardzo zbliżony do działania aspiryny. Olejek imbirowy może przynieść ulgę przy zastosowaniu miejscowym. W jednym z badań wykazano skuteczność ekstraktu z imbiru wśród pacjentów cierpiących na zapalenia kości i stawów. Nudności i wymioty: w roku 1982 po raz pierwszy w badaniu klinicznym dowiedziono działanie przeciwwymiotne imbiru. Ochotnikom cierpiącym na chorobę lokomocyjną, u których prowokowano napady nudności (np. Wprawiając ich w ruch na krzesłach obrotowych) podawano sproszkowane kłącze imbiru. Okazało się ono skuteczne w powstrzymywaniu negatywnych reakcji – wymiotów i uczucia nudności. Forma olejku imbirowego również okazuje się być efektywna – m. in. Przy łagodzeniu nudności wśród pacjentów po operacjach. Hiperglikemia: pojawiają się doniesienia o skuteczności związków zawartych w imbirze w redukowaniu poziomu glukozy we krwi, co daje nadzieje na zastosowanie np. Olejku imbirowego w leczeniu cukrzycy typu II. Choroby układu krwionośnego: imbir może wykazywać działanie przeciwzakrzepowe dzięki hamowaniu produkcji tromboksanu (związku sprzyjającemu zlepianiu się płytek krwi). Drobnoustroje: zarówno imbir, jak i czosnek wykazują działanie przeciwdrobnoustrojowe. Niegdyś kłącza imbiru stosowane były w leczeniu zakażeń przewodu pokarmowego. Cellulitis: stosowany zewnętrznie olejek imbirowy ma właściwości poprawiające ukrwienie, dzięki czemu może znaleźć zastosowanie w redukcji skórki pomarańczowej.

Ceny olejku imbirowego wahają się od kilkunastu do kilkudziesięciu złotych za 10–12 ml. Należy jednak zwracać uwagę na skład. Niejednokrotnie olejek eteryczny z imbiru to zaledwie składnik całej mieszaniny. Dodatkowo powinien być to olej otrzymywany metodą destylacji parą wodną. W przypadku olejku imbirowego najlepiej dokonać zakupu w aptece lub zaufanym sklepie zielarskim.

Przed zastosowaniem olejku w jakiejkolwiek formie należy upewnić się, że nie jesteśmy na niego uczuleni. Brak też stosownych danych na bezpieczeństwo stosowania wśród kobiet w ciąży. Nie zaleca się imbiru osobom z nadciśnieniem. Olejek można stosować w formie:

Inhalacji – dodając 2 krople do naczynia z gorącą wodą. Głowę należy nakryć ściereczką i wdychać opary przez 3– minut. Oliwki do masażu – wystarczy dodać kilka kropel do olejku, który zwykle stosujemy do masażu skóry. Kąpieli – dodając 4 krople oleju, łyżkę miodu i mieszając z gorącą wodą do kąpieli. Dodając kilka kropel do szamponu – pozwoli to wzmocnić włosy i zapobiec ich wypadaniu. Skrapiając chusteczkę – dzięki wdychaniu aromatu olejku możemy zmniejszyć nudności związane z chorobą lokomocyjną.