Pomarańczowo-żółta papryka słodka – właściwości zdrowotne, luteina, kaloryczność i zastosowanie

Żółto-pomarańczowa papryka cieszy się rosnącą popularnością w dietetyce klinicznej, dorównując pod względem walorów prozdrowotnych odmianom czerwonym. Stanowi niezwykle cenne warzywo w profilaktyce i dietoterapii nadciśnienia tętniczego dzięki korzystnemu stosunkowi potasu do sodu oraz wysokiej zawartości antyoksydantów chroniących śródbłonek naczyniowy. Jest także znakomitym źródłem witaminy C, wspierającej odporność, oraz witaminy E, wapnia, magnezu i żelaza.

Jej najważniejszym wyróżnikiem biochemicznym jest bardzo wysoka koncentracja luteiny, zeaksantyny oraz beta-kryptoksantyny. Luteina i zeaksantyna kumulują się w plamce żółtej siatkówki oka oraz w tkance mózgowej, gdzie neutralizują wolne rodniki, poprawiają ostrość widzenia oraz wspierają koncentrację, pamięć i sprawność procesów poznawczych podczas intensywnej pracy umysłowej i nauki.

Pod względem energetycznym żółto-pomarańczowa papryka należy do produktów o bardzo niskiej kaloryczności, które można spożywać w dużych objętościach bez ryzyka nadwyżki kalorycznej. W 100 g świeżej części jadalnej znajduje się średnio 26–28 kcal:

• Białko: ok. 1,0 g / 100 g,
• Węglowodany ogółem: ok. 5,5–6,0 g / 100 g (przy niskim indeksie glikemicznym IG = 15),
• Tłuszcze: ok. 0,2 g / 100 g,
• Błonnik pokarmowy: ok. 1,8–2,0 g / 100 g.

Obecność rozpuszczalnych i nierozpuszczalnych frakcji błonnika pokarmowego wspomaga perystaltykę jelit, ułatwia wiązanie kwasów żółciowych i cholesterolu w przewodzie pokarmowym oraz wspiera redukcję tkanki tłuszczowej. Wysoka zawartość wody i potasu nadaje ponadto papryce łagodne właściwości diuretyczne, pomagając redukować obrzęki.

Zastosowanie żółto-pomarańczowej papryki w kuchni jest niezwykle szerokie. Jako nieodłączny element kuchni węgierskiej, śródziemnomorskiej, hiszpańskiej i meksykańskiej doskonale sprawdza się w leczo, fajitas, ratatouille, zapiekankach z kaszą i warzywami oraz jako słodkawy kontrast w sałatkach i dipach (np. z hummusem lub pastą z awokado). Krótka obróbka termiczna nie powoduje istotnych strat karotenoidów, a wręcz zwiększa ich biodostępność po połączeniu z niewielką ilością zdrowego tłuszczu.

Wybierając paprykę, warto sięgać po owoce jędrne, ciężkie w stosunku do rozmiaru, o gładkiej, błyszczącej skórce i świeżej zielonej szypułce, przechowując je w szufladzie chłodniczej w temperaturze 7–10°C. Papryka pobudza wydzielanie soku żołądkowego i poprawia apetyt; u małych dzieci oraz osób z wrażliwym żołądkiem zaleca się podawanie jej po upieczeniu i obraniu ze skórki. Należy również pamiętać o rzadkiej alergii krzyżowej u osób uczulonych na pyłek brzozy lub bylicy.