Lukrecja: właściwości lecznicze, zastosowanie, napoje z korzenia – czy można stosować w ciąży?
| Ekspert Diets Premium Anna Schmidt | min czytania 3 min | Zweryfikowane merytorycznie przez dietetyka klinicznego 23.10.2026 |
Odtwarzacz głosowy
•Odsłuchaj treść artykułu na żywo
Termin "lukrecja" wywodzi się z połączenia greckich słów — "glykys", co tłumaczy się jako "słodki", oraz "rhiza", oznaczającego "korzeń". Ze względu na bogactwo bioaktywnych składników o udokumentowanym pozytywnym wpływie na organizm, korzeń lukrecji od stuleci stanowi cenny surowiec w tradycyjnej medycynie różnych kultur, znajdując zastosowanie zarówno w profilaktyce, jak i terapii różnorodnych schorzeń.
Chcesz wdrożyć te zasady w codziennej diecie?
Nasz inteligentny generator ułoży dla Ciebie zbilansowany jadłospis w 3 minuty, uwzględniając zalecenia z tego artykułu.
Profil fitochemiczny korzenia lukrecji: glicyryzyna i flawonoidy
Korzeń lukrecji gładkiej (Glycyrrhiza glabra) to jeden z najstarszych surowców zielarskich stosowanych w medycynie klasycznej. Głównym związkiem czynnym jest glicyryzyna (kwas glicyryzynowy) – saponina triterpenowa o smaku około 50 razy słodszym od sacharozy.
Obok glicyryzyny korzeń lukrecji zawiera bogaty zespół flawonoidów (likwirytyna, izolikwirytyna, glabrydyna), które wykazują silne działanie przeciwutleniające, przeciwwirusowe, przeciwbakteryjne wobec Helicobacter pylori oraz rozkurczowe na mięśnie gładkie przewodu pokarmowego.
Mechanizm działania: żołądek, drogi oddechowe i działanie przeciwzapalne
Lukrecja wykazuje wielokierunkowe działanie farmakologiczne:
- Ochrona żołądka i dwunastnicy: Stymuluje wydzielanie ochronnego śluzu żołądkowego, przyspiesza regenerację nabłonka i wspomaga leczenie choroby wrzodowej oraz refluksu.
- Działanie wykrztuśne i sekretolityczne: Saponiny rozrzedzają gęstą wydzielinę zalegającą w drzewie oskrzelowym i stymulują ruch rzęsek nabłonka oddechowego, ułatwiając odkrztuszanie w suchym kaszlu.
- Działanie przeciwzapalne i przeciwwirusowe: Blokuje enzymy kaskady kwasu arachidonowego (COX-2) oraz wykazuje aktywność hamującą namnażanie wirusów DNA i RNA.
Pseudohiperaldosteronizm i ryzyko nadciśnienia tętniczego
Glicyryzyna metabolizowana jest w organizmie do kwasu glicyretynowego, który silnie blokuje enzym 11-beta-HSD2 (dehydrogenazę 11-beta-hydroksysteroidową typu 2). Enzym ten w nerkach odpowiada za przekształcanie aktywnego kortyzolu w nieaktywny kortyzon.
Gdy enzym zostaje zablokowany, nadmiar kortyzolu wiąże się z receptorami mineralokortykoidowymi, wywołując rzekomy hiperaldosteronizm (pseudohiperaldosteronizm): dochodzi do zatrzymania sodu i wody, masywnej utraty potasu (hipokaliemii), groźnych zaburzeń rytmu serca i gwałtownego wzrostu ciśnienia tętniczego. Z tego względu preparaty z lukrecją nie powinny być stosowane dłużej niż 4–6 tygodni, a osoby z nadciśnieniem powinny wybierać lukrecję deglicyryzynowaną (DGL).
Przeciwwskazania bezwzględne: ciąża, laktacja i interakcje
Stosowanie lukrecji zawierającej glicyryzynę jest bezwzględnie przeciwwskazane w ciąży. Badania wskazują, że glicyryzyna przenika przez łożysko, uszkadza barierę łożyskową i może prowadzić do przedwczesnego porodu oraz zaburzeń rozwoju neurologicznego i poznawczego u dziecka (spadek IQ, ADHD).
Lukrecja wchodzi w groźne interakcje z lekami moczopędnymi (furosemid, tiazydy), nasilając hipokaliemię, a także z digoksyną (ryzyko arytmii) oraz doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi i przeciwkrzepliwymi.
Tagi
Anna Schmidt
✓Ekspert Diets Premium
Ekspert zespołu Diets Premium. Specjalizuje się w planach żywieniowych, sportach siłowych oraz planach treningowych.
Zobacz profil →