2 min czytania
Chlor – cechy i stosowanie... Chlorki we krwi, norma
Alicja Kowalska
✓
Ekspert Diets Premium • 23.10.2026
✓
Zweryfikowane merytorycznie przez dietetyka klinicznego:
Treść artykułu została zweryfikowana pod kątem zgodności z normami żywieniowymi IŻŻ, WHO oraz standardami klinicznymi PTGiP.
| Ekspert Diets Premium Alicja Kowalska | min czytania 2 min | Zweryfikowane merytorycznie przez dietetyka klinicznego 23.10.2026 |
Odtwarzacz głosowy
•Odsłuchaj treść artykułu na żywo
0:00
/
0:00
Najważniejsze fakty w pigułce
Odnajdziesz szczegółowe informacje na temat chloru w poniższym tekście, w tym jego codzienne zapotrzebowanie. Czy wiesz, że chlor należy do grupy makroelementów, co oznacza, że jego zapotrzebowanie przekracza 100 mg dziennie?
Plan Żywieniowy
Chcesz wdrożyć te zasady w codziennej diecie?
Nasz inteligentny generator ułoży dla Ciebie zbilansowany jadłospis w 3 minuty, uwzględniając zalecenia z tego artykułu.
Chlor (Cl)
W przyrodzie chlor należy do grupy fluorowców. Jest dość rozpowszechnionym pierwiastkiem. W naturze występuje w formie chlorków tworzących minerały takie jak:
halit (sól kamienna), sylwin (chlorek potasu), karnalit (uwodniony podwójny chlorek potasu i magnezu). W ludzkim organizmie chlor znajduje się w:
płynach ustrojowych – w płynie mózgowo-rdzeniowym, ślinie i kwasie solnym w żołądku, tkankach. Pierwiastek ten magazynuje się w skórze i tkance podskórnej oraz kościach. U dorosłej osoby jego zawartość w organizmie stanowi 84 g. Dzienne zapotrzebowanie na chlor wynosi 2300 mg u młodzieży, dorosłych oraz kobiet w ciąży i karmiących. Wraz z wiekiem zapotrzebowanie na ten makropierwiastek spada, co wynika z jego nierozłącznej współpracy z sodem oraz rekomendacji niskiego spożycia sodu w ramach profilaktyki nadciśnienia tętniczego. Z związku z tym niedobór chloru spotyka się rzadko i jest on uwarunkowany raczej toczącym się w organizmie procesem chorobowym niż niewłaściwym żywieniem. Głównym źródłem chloru w diecie jest sól kuchenna.
Chlor – właściwości
Jest żółtozielonym trującym gazem o ostrym zapachu z rodzaju niemetalu, w związku z czym był wykorzystywany podczas I wojny światowej jako gaz bojowy hamujący czynności oddechowe. Rozpuszcza się w wodzie, tworząc wodę chlorową, substancję silnie utleniającą, dlatego wykorzystywany jest do dezynfekcji wody. Jest bardzo aktywny chemicznie, gdyż reaguje bezpośrednio niemal ze wszystkimi pierwiastkami, tworząc chlorki, chlorowodór, kwas solny, pod– i nadchlorany, chloryny i chlorany. Chlorki we krwi:
Jon chlorkowy w ludzkim organizmie w towarzystwie sodu: reguluje równowagę kwasowo-zasadową, reguluje gospodarkę wodno-elektrolitową, utrzymuje ciśnienie osmotyczne; wraz z chlorkami potasu i sodu odpowiadają za prawidłową pracę serca; służą do wytwarzania kwasu solnego w żołądku; aktywują wydzielanie amylazy ślinowej.
Chlorki – norma
Prawidłowe stężenie chlorków we krwi lub jej surowicy wynosi 98–106 mmol/l. Równolegle do chlorków oznacza się pozostałe elektrolity (jonogram) jako:
kationy: sodu, potasu, wapnia i magnezu; aniony: chloru, wodorowęglanów, fosforanów. Zbyt wysokie stężenie chlorków świadczy o odwodnieniu hipertonicznym, nadmiernej podaży NaCl lub kwasicy metabolicznej spowodowanej utratą HCO3 przez przewód pokarmowy lub nerki. Zbyt niskie stężenie wskazuje z kolei na niedobór sodu, który z chlorkami we krwi powinien znajdować się w proporcjach 1: 1. Wymioty, biegunka lub obfite pocenie się mogą wywołać niskie stężenie chlorków z jednoczesnym utrzymywaniem się jonów sodu na prawidłowym poziomie.
Tagi
Alicja Kowalska
✓Ekspert Diets Premium
Ekspert zespołu Diets Premium. Specjalizuje się w planach żywieniowych, sportach siłowych oraz planach treningowych.
Zobacz profil →
