Olej rokitnikowy – właściwości bioaktywne oraz praktyczne zastosowania w zdrowiu i kosmetyce

Rokitnik zwyczajny to ciernisty krzew z rodziny oliwnikowatych, rosnący dziko m.in. na wybrzeżach morskich i terenach piaszczystych. Wyróżnia się dwa zasadnicze rodzaje oleju: olej z pulpy owocowej (o głębokiej pomarańczowo-czerwonej barwie) oraz olej z nasion (jaśniejszy, złocistożółty).

Olej z pulpy owocowej jest najbogatszym znanym źródłem kwasu omega-7, podczas gdy olej z nasion obfituje w wielonienasycone kwasy tłuszczowe omega-3 i omega-6.

Niezwykłe właściwości oleju z rokitnika wynikają z synergii jego bioaktywnych składników. Kwas palmitooleinowy (omega-7) jest naturalnym elementem lipidów budujących skórę i błony śluzowe, stymulując ich odnowę i nawilżenie.

Olej zawiera ponadto olbrzymie stężenie beta-karotenu i innych karotenoidów (odpowiedzialnych za jego barwę), witaminę E, fitosterole, fosfolipidy oraz flawonoidy, które wspólnie zapewniają silną ochronę przed stresem oksydacyjnym.

Stosowany doustnie olej z rokitnika wykazuje udokumentowane działanie osłaniające i regenerujące na błonę śluzową żołądka i dwunastnicy, wspomagając leczenie stanów zapalnych, nadżerek i choroby wrzodowej. Jest również pomocny w łagodzeniu objawów zespołu suchego oka oraz suchości śluzówek u kobiet w okresie menopauzy.

Aplikowany zewnętrznie przyspiesza gojenie oparzeń, odmrożeń, odleżyn, blizn oraz uszkodzeń popromiennych, łagodząc ból i stymulując ziarninowanie naskórka.

W celach prozdrowotnych olej z rokitnika spożywa się zazwyczaj w ilości od 1/2 do 1 łyżeczki dziennie przed posiłkiem lub w postaci kapsułek.

W pielęgnacji cery ze względu na silne zabarwienie zaleca się dodawać kilka kropel oleju do ulubionego kremu lub serum nawilżającego, co nadaje skórze zdrowy, promienny koloryt, wygładza zmarszczki i wzmacnia naczynka krwionośne. Sprawdza się również w regeneracji zniszczonych końcówek włosów.