Biegunka jest jedną z najczęściej występujących dolegliwości układu pokarmowego, podobnie jak zaparcia, wzdęcia, niestrawność lub bóle brzucha. Mimo że wydaje się być niegroźna i czasem nawet wstydliwa, może stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia i życia w pewnych sytuacjach. Jak należy ją leczyć i jak unikać? Jakie są jej powodem? W jaki sposób można określić biegunkę?
Biegunka – opis i klasyfikacja
Biegunka, która dotyczy osób dorosłych, jest opisywana jako stan, w którym oddawane jest co najmniej jedno płynne stolce w ciągu doby. W grupie noworodków i niemowląt ten stan jest określany nieco inaczej, ze względu na możliwość oddawania nawet do siedmiu stolców w ciągu doby o nieforemnej konsystencji, związanej z metodą karmienia. Biegunka może być klasyfikowana na podstawie czasu trwania, mechanizmu powstawania oraz czynnika wywołującego. Klasyfikacja ze względu na czas trwania umożliwia rozróżnienie biegunki krótkotrwałej, trwającej od 7 do 14 dni, przewlekłej, trwającej od 14 do 30 dni, oraz przewlekłej chronicznej, trwającej ponad 30 dni. Mechanizm powstawania umożliwia odróżnienie biegunki osmotycznej, ustępującej po ograniczeniu podaży płynów i pokarmów, sekrecyjnej, nieulegającej zmniejszeniu po wstrzymaniu podaży doustnej, oraz związanej z zaburzeniami motoryki przewodu pokarmowego. Ostatni sposób klasyfikacji, zależny od czynnika etiologicznego, umożliwia rozróżnienie biegunki infekcyjnej, która może występować razem z gorączką, obecnością krwi w stolcu, nudnościami bądź wymiotami i może być związana z przyjmowaniem antybiotyków, oraz biegunki nieinfekcyjnej.
Rozpocząłeś czytanie artykułu PRO
Możesz zapoznać się z pierwszym rozdziałem. Aby przeczytać cały artykuł i odblokować pełną treść, przejdź do konta PRO.