Spektrum autyzmu i żywienie

Autyzm charakteryzuje się trudnościami w porozumiewaniu się oraz komunikowaniu, a także problemami z nawiązywaniem i utrzymywaniem kontaktów społecznych. Powodów autyzmu jest wiele, a pierwsze objawy mogą pojawić się już we wczesnym dzieciństwie. Małe dziecko może nie utrzymywać kontaktu wzrokowego z opiekunem i nie reagować na swoje imię. Osoby z autyzmem często nie wykazują zainteresowania zabawą i powtarzają pewne zachowania. Obserwuje się również konieczność utrzymywania rutyny, niski poziom tolerancji na zmiany oraz zaburzenia sensoryczne. Przypuszcza się, że główną rolę odgrywają czynniki genetyczne (np. mutacje genetyczne związane z wiekiem rodziców w momencie zapłodnienia), ale także nieprawidłowy przebieg ciąży lub porodu, ciężkie infekcje w okresie ciąży lub niemowlęcym, a nawet ekspozycja na pewne substancje chemiczne. Prawdopodobnie ma znaczenie połączenie podatności genetycznej z czynnikami środowiskowymi. Wiele osób wiąże autyzm ze szczepionkami przeciwko odrze, śwince i różyczce, jednak nie wykazano żadnego związku między szczepieniami a rozwojem zaburzeń. Nieprawdą jest również hipoteza, że negatywne nastawienie matki do dziecka powoduje częstsze występowanie autyzmu (M. Khymko, M. Cylkowska-Nowak 2011). Autyzm z reguły rozpoznawany jest około 3. roku życia, choć niektóre osoby otrzymują diagnozę dopiero w dorosłości. Autyzm jest stanem trwającym przez całe życie i nie poddaje się wyleczeniu, ale holistyczna terapia prowadzona przez specjalistów może złagodzić wiele symptomów i poprawić funkcjonowanie dziecka w społeczeństwie. Jest istotne, aby wczesne objawy niepokojące zostały zauważone i zgłoszone do dalszej diagnozy. Diagnoza lub wykluczenie autyzmu przeprowadzane jest przez zespół specjalistów, w tym psychologa i psychiatry.