Niedożywienie może być spowodowane przez wiele różnych przyczyn, takich jak anoreksja, nowotwory, czy choroby związane z zakłóceniami wchłaniania i trawienia. Niedożywienie jest stanem, który stanowi zagrożenie zarówno dla zdrowia, jak i życia, dlatego wydaje się logicznym sposobem radzenia sobie z nim jest szybkie dostarczenie energii w celu wzmocnienia organizmu. Jednakże, okazuje się, że organizm, który wcześniej znajdował się w stanie niedoborów ilościowych i jakościowych, może nie być przygotowany na gwałtowne przyjęcie dużej ilości kalorii, co może prowadzić do wystąpienia licznych niepożądanych efektów, znanych łącznie jako zespół ponownego odżywiania.
Zespół ponownego żywienia – definicja, mechanizmy i konsekwencje kliniczne
Zespół ponownego żywienia (znany również pod angielską nazwą *refeeding syndrome*, RS) stanowi złożony zespół zaburzeń metabolicznych oraz dysregulacji elektrolitowych, które rozwijają się w organizmie w odpowiedzi na nagłe lub stopniowe zwiększenie podaży składników odżywczych u pacjentów z przewlekłym niedożywieniem. Pierwsze systematyczne obserwacje tego zjawiska pochodzą z okresu powojennego, kiedy to u byłych jeńców wojennych – po wprowadzeniu wysokokalorycznej diety – zaobserwowano gwałtowne pogorszenie stanu zdrowia, w tym przypadki zgonów, co udokumentowali badacze Schnitker, Mattman oraz Bliss w 1951 roku. Centralnym markerem diagnostycznym RS jest hipofosfatemia, czyli patologicznie obniżony poziom fosforanów we krwi, jednakże spektrum objawów obejmuje również inne, potencjalnie groźne dla życia zaburzenia jonowe, które mogą prowokować poważne dysfunkcje układu sercowo-naczyniowego, ośrodkowego układu nerwowego, a także układu oddechowego i krwiotwórczego, jak potwierdzają badania Friedli i współpracowników z 2017 roku.
Rozpocząłeś czytanie artykułu PRO
Możesz zapoznać się z pierwszym rozdziałem. Aby przeczytać cały artykuł i odblokować pełną treść, przejdź do konta PRO.