Jak wzmocnić swoją siłę przed nadchodzącymi miesiącami jesienno-zimowymi

Niedostateczna ilość ruchu lub jego całkowity brak stanowią istotny czynnik ryzyka dla rozwoju licznych schorzeń, w tym choroby wieńcowej, insulinooporności prowadzącej do cukrzycy typu drugiego oraz zaburzeń afektywnych o charakterze depresyjnym. Systematyczne uprawianie aktywności fizycznej pełni nie tylko funkcję prewencyjną wobec tych jednostek chorobowych, lecz również wywiera znaczący, wielokierunkowy wpływ na efektywność układu immunologicznego. Mechanizmy te obejmują: (1) optymalizację aktywności limfocytów NK (natural killer), których zdolności cytotoksyczne umożliwiają eliminację komórek patologicznych – takich jak nowotworowe czy zakażone przez patogeny (badania Weyh, Krüger i Strasser, 2020); (2) modulację odpowiedzi zapalnej poprzez redukcję prozapalnych cytokin oraz monocytów przy jednoczesnym wzroście populacji limfocytów T regulacyjnych, co przekłada się na lepszą obronę przed zróżnicowanymi drobnoustrojami (analiza Gleeson et al., 2011); (3) przeciwdziałanie zjawisku immunodepresji, czyli obniżonej reaktywności układu odpornościowego na antygeny (studium Romeo i współpracowników, 2010). Należy jednak podkreślić, że nadmiernie intensywne obciążenia treningowe mogą prowadzić do efektu przeciwnym – osłabienia barier immunologicznych, co potwierdziły obserwacje 100 młodych mężczyzn (75 futbolistów i 25 osób z grupy referencyjnej), u których stwierdzono większą zapadalność na infekcje górnych dróg oddechowych w okresie 12-miesięcznych, wyczerpujących treningów (Fahlman & Engels, 2005). Z kolei umiarkowana aktywność (np. 45 minut dziennie przez 5 dni w tygodniu) u 115 kobiet po menopauzie zmniejszyła częstość występowania przeziębień z 48% do 30% w porównaniu z grupą wykonującą jedynie ćwiczenia rozciągające (badanie Chubak i in., 2006).