Łydki są jedną z tych grup mięśniowych, których rozwój może być wyjątkowo trudnym zadaniem. Nie ma nic nowego w tym, że rozmiar łydki, jaki możemy osiągnąć, w dużej mierze zależy od genu przekazanego przez rodziców. Jednakże, bardzo często stagnacja w rozwoju wynika z błędów technicznych i braku wiedzy na temat odpowiednich metod treningowych. Niżej przedstawiony artykuł zawiera narzędzia, dzięki którym osoby z najtrudniejszymi do rozwinięcia łydkami będą mogły przezwyciężyć zastój.
Anatomia mięśni łydki - szczegółowy opis
Powierzchniowa warstwa tylnej grupy mięśniowej kończyny dolnej, znana jako łydka, składa się z trzech mięśni: mięśnia brzuchatego, mięśnia płaszczkowatego i mięśnia podeszwowego. Pierwsze dwa są powszechnie nazywane trójgłowym mięśniem piszczelowym i stanowią znaczną część masy mięśniowej w tylnej grupie. Mięsień brzuchaty jest mięśniem dwugłowym, z głową boczną i środkową. Bierze początek na tylnej powierzchni kości udowej i torebce stawowej. Poniżej mięśnia brzuchatego znajduje się mięsień płaszczkowaty, przypominający swoim kształtem flądra, stąd jego nazwa. Początek mięśnia płaszczkowatego znajduje się w górnej części kości piszczelowej, wraz z jego głową, i na tylnej powierzchni kości strzałkowej. Brzusiec mięśnia trójgłowego piszczelowego przechodzi w mocne ścięgno Achillesa, które przyczepia się do kości piętowej. Mięśnie łydek są mocnymi plantarflexorami stopy i częściowymi flexorami stawu kolanowego. Ze względu na ich funkcje biorą udział w chodzeniu, bieganiu i skakaniu. Każdy z mięśni tworzących łydkę różni się pod względem morfologii i struktury, co oznacza, że funkcje poszczególnych mięśni będą nieznacznie różnić się. Na przykład mięsień płaszczkowaty będzie bardziej zaangażowany w utrzymanie pozycji stojącej niż mięsień brzuchaty.
Rozpocząłeś czytanie artykułu PRO
Możesz zapoznać się z pierwszym rozdziałem. Aby przeczytać cały artykuł i odblokować pełną treść, przejdź do konta PRO.