Menschen benötigen Nahrung, um zu überleben. Hier spielt das Zentrum des Hungers und der Sättigung, das sich im Hypothalamus befindet, eine wesentliche Rolle. Alles scheint sehr einfach zu sein. Wir haben Hunger, also greifen wir nach Essen und essen, bis wir satt sind. Aber das ist nicht immer der Fall. Wie kommt es, dass es nach dem reichhaltigsten Mittagessen immer noch Platz für Dessert gibt?
Szczególna satysfakcja sensoryczna
Głód jest fizjologiczną koniecznością organizmu, powodowaną przez brak dostępnej energii i składników odżywczych. Apetyt jest życzeniem spożycia pokarmu, które nie wynika z uczucia głodu. Sytość jest stanem nasycenia i towarzyszy mu uczucie pełności w żołądku, trwające do ponownego wystąpienia głodu. Żądza jedzenia powinna być największa w fizjologicznym stanie głodu i stopniowo maleć w trakcie spożywania posiłku. Dlaczego jednak często jest odwrotnie i apetyt rośnie w miarę jedzenia? Wszystkiemu winna jest specyficzne zaspokojenie zmysłowe. Specyficzne zaspokojenie zmysłowe (SZZ) to jeden z mechanizmów, który reguluje spożycie pokarmów. Związana jest ze spadkiem odczuwanej przyjemności w trakcie jedzenia danego posiłku, przy czym żądza posiłku o innych właściwościach zmysłowych wzrasta. Dzieje się tak za sprawą osłabienia reakcji neuronów w mózgu, które są odpowiedzialne za odbiór bodźców zmysłowych. W związku z tym w miarę jedzenia smak i zapach posiłku stają się mniej atrakcyjne. Jednocześnie odbiór odmiennych bodźców zmysłowych pozostaje bez zmian. Dlatego też po obfitym i wytrawnym obiedzie mamy ochotę na żywność o innych właściwościach zmysłowych, np. słodki deser. Co ciekawe, nie udało się zaobserwować takiego stanu nasycenia, aby ktoś odmówił dodatkowej porcji pokarmu o innych właściwościach zmysłowych (M. M. Hetherington 1996).
Sie haben begonnen, einen PRO-Artikel zu lesen
Sie können das erste Kapitel lesen. Um den gesamten Artikel zu lesen und alle Inhalte freizuschalten, wechseln Sie zum PRO-Konto.