Gene, die für die Veranlagung zu Fettleibigkeit verantwortlich sind!

Czynniki genetyczne mogą istotnie zwiększać podatność na rozwój otyłości, jednak jedynie w nielicznych sytuacjach stanowią one jedyną lub dominującą przyczynę (np. w przypadku zespołów monogenowych takich jak zespół Pradera-Williego czy zespół Cohena). W większości przypadków choroba ma charakter poligenowy, a jej progresja nasilana jest przez czynniki środowiskowe — przede wszystkim przez przewlekłe spożywanie kalorii przekraczające dobowe zapotrzebowanie energetyczne oraz deficyt aktywności fizycznej. Co istotne, predyspozycje genetyczne nie są wyrokiem — odpowiednio zbilansowany tryb życia, w tym regularny wysiłek fizyczny, może skutecznie neutralizować ich niekorzystny wpływ. Potwierdzeniem tej tezy są badania Andreasena i współautorów z 2008 roku, które udowodniły, że systematyczna aktywność ruchowa kompensuje działanie grupy genów sprzyjających przyrostowi masy ciała, co przełożyło się na brak istotnych różnic w wartościach wskaźnika BMI między osobami z obciążeniem genetycznym a tymi bez niego. Dlaczego niektórym osobom utrata wagi przychodzi z takim trudem? Najnowsze odkrycia naukowców z Uniwersytetu w Cambridge rzucają światło na ten problem: podczas redukcji masy ciała organizm, reagując na ograniczenie podaży energii, zaczyna produkowanie białka sLR11, które aktywnie blokuje procesy spalania tkanki tłuszczowej. Osoby posiadające allel kodujący to białko mają znacznie większe trudności w pozbyciu się nadmiarowego tłuszczu. Co więcej, kanadyjscy badacze wykazali, że u osób z tzw. „oszczędnym metabolizmem” dochodzi do szybszego i bardziej przedłużonego spowolnienia tempa przemiany materii w odpowiedzi na restrykcje kaloryczne, co dodatkowo utrudnia proces odchudzania.

Koncept "genów oszczędnościowych" (znanych również jako *thrifty genes*) odnosi się do genetycznej predyspozycji do efektywniejszego pozyskiwania, magazynowania oraz racjonalnego wykorzystywania energii pochodzącej z pożywienia. Mechanizm ten ewoluował jako adaptacja do warunków okresowego niedoboru żywności, umożliwiając naszym przodkom przetrwanie głodu dzięki gromadzeniu zapasów energetycznych w postaci tkanki tłuszczowej, które mogły zostać zmobilizowane w momentach skrajnego deficytu. Niestety, współczesne środowisko – charakteryzujące się stałym dostępem do wysokokalorycznej żywności oraz niskim poziomem aktywności fizycznej – sprawia, że ta dawniej korzystna cecha staje się czynnikiem ryzyka dla rozwoju otyłości oraz związanych z nią zaburzeń metabolicznych, takich jak insulinooporność czy cukrzyca typu 2. Paradoksalnie, nasze organizmy nadal funkcjonują w trybie "oszczędzania", gromadząc rezerwy, których w rzeczywistości nie potrzebujemy, co prowadzi do dysproporcji między zapotrzebowaniem energetycznym a rzeczywistym wydatkiem kalorycznym.

Prężnie rozwijająca się nutrigenomika pozwala nam zrozumieć, jak genotyp może wpływać na gromadzenie tkanki tłuszczowej, nasz apetyt i tempo metabolizmu.. Najnowsze badania udowadniają, że pewne warianty genów mogą mieć udział w kształtowaniu nawyków żywieniowych, które sprzyjają powstawaniu nadwagi.. Gen BDNF – zmienność genu BDNF (ang.. Brain-derived neurotrophic factor) ma wpływ na regulację naszego łaknienia.. Wystąpienie pewnej mutacji w materiale genetycznym wiąże się z produkcją niewystarczającej ilości białka, które odpowiedzialne jest za procesy regulacji apetytu.. Zaburzenie równowagi sprawia, że energia pochodząca ze spożywanych pokarmów jest nadmiernie magazynowana.. Osoby z pewną odmianą BDNF mają tendencją do łatwego przybierania masy ciała.. Gen FTO – pos iadacze pewnej odmiany FTO (ang.. Fat mass and obesity-associated protein) mają tendencją do spożywania większej liczby posiłków w ciągu dnia i częściej sięgają po przekąski o dużej zawartości tłuszczu i słodycze.. Gen CD36 – b adacze z Uniwersytetu Stanowego Pensylwanii dowiedli, że osoby, u których występuje pewien wariant CD36 odczuwają większą potrzebę spożywania tłustych potraw.

Choć tradycyjne podejście opierające się na połączeniu restrykcyjnej diety, zwiększonej aktywności fizycznej oraz wsparciu farmakologicznym lub chirurgicznym (np. operacje bariatryczne) pozostaje najczęściej stosowaną metodą terapii otyłości, jego efektywność w długoterminowej perspektywie pozostawia wiele do życzenia. Dostępne na rynku preparaty farmaceutyczne często przynoszą jedynie przejściową redukcję masy ciała, nie rozwiązując przyczyn problemu. Przełomowe odkrycia w dziedzinie genomiki otworzyły jednak nowe możliwości – badania koncentrują się obecnie na opracowaniu spersonalizowanych strategii terapeutycznych, które nie tylko pozwoliłyby skuteczniej zwalczać otyłość i jej powikłania, ale również precyzyjnie oceniać indywidualne predyspozycje do rozwoju tego zaburzenia na podstawie analizy profilu genetycznego pacjenta. Coraz więcej laboratoriów diagnostycznych wprowadza do oferty zaawansowane testy genetyczne, identyfikujące warianty kluczowych genów związanych z regulacją łaknienia i metabolizmu, takich jak *FTO*, *MC4R*, *TCF7L2* czy *MTNR1B*. Uzyskane wyniki stanowią cenne narzędzie w doborze optymalnych działań profilaktycznych, w tym np. tzw. *Fit Testu*, który pozwala określić genetyczne uwarunkowania preferencji żywieniowych. Jedną z najbardziej obiecujących metod przyszłości jest **terapia genowa** – badania przeprowadzone przez zespół naukowców z *Ohio State University Medical Center* na modelu myszym (zarówno u osobników otyłych z towarzyszącą cukrzycą, jak i u zwierząt o prawidłowej masie ciała) wykazały, że wprowadzenie za pomocą wektora wirusowego genu kodującego *BDNF* (mózgowy czynnik neurotroficzny) prowadziło do znaczącej utraty masy ciała, redukcji tkanki tłuszczowej oraz poprawy homeostazy glukozy. Eksperci liczą, że ta innowacyjna metoda może w przyszłości okazać się zarówno bezpieczniejsza, jak i bardziej skuteczna niż obecnie stosowane konwencjonalne terapie, otwierając drogę do rewolucyjnych zmian w leczeniu otyłości.