Zródło

składników odżywczych znajduje się w niepoprawnie określanych „odpadkach”. Przeciwutleniacze znajdują się bezpośrednio pod skórką owoców, którą najczęściej wyrzucamy. Popularne otręby są produktem ubocznym produkcji kasz czy mąki i stanowią dobre źródło włókna pokarmowego; wzbogacanie żywności – jest procesem korzystnym jednak, lepiej spożywać produkty będące naturalnymi źródłami np. witamin czy składników mineralnych. Powód? Są często lepiej przyswajalnej przez organizm od form syntetycznych; biodostępność składnika odżywczego i jego forma chemiczna oraz fakt czy występuje on osobno czy w połączeniu z innym składnikiem – wybierając produkty, trzeba wziąć pod uwagę, że nie cała zawartość składnika mineralnego ulegnie przyswojeniu przez organizm. Zawartość w produktach substancji antyżywieniowych obniża wykorzystanie składników odżywczych. Do antyżywieniowych substancji zaliczamy: błonnik, kwas szczawiowy, fityniany, kwas fitynowy. Znajdują się one najczęściej w produktach zbożowych, z tego względu produkty roślinne zaliczane są do niepełnowartościowych źródeł np. białka; przenikanie substancji toksycznych z opakowań produktu do żywności – sztuczne opakowania otaczające produkt mogą być wykonane z materiałów, które niekorzystnie działają z samym produktem żywnościowym. Kasze czy ryż, lepiej kupić w opakowaniu kilogramowym zapakowanym w papierową torebkę, niż bardziej poręczne jednak mniej korzystne dla zdrowia porcjowane 100 g woreczki.
Wartość odżywcza produktu określa zawartość poszczególnych składników i stopień, w jakim ta zawartość wypełnia procent zapotrzebowania na dany składnik. Jest wiele czynników, które determinują lepszą lub gorszą wartość odżywczą produktu. Wybór tych korzystnych i zastosowanie ich w praktyce sprawi, że z szacunkiem wykorzystamy dobry produkt i maksymalnie skorzystamy z wachlarza zalet, które jego spożycie nam gwarantuje.