Trening siły w sztukach walki

Wiele różnych dyscyplin jest określanych jako sporty walki, jednakże każda z nich charakteryzuje się nieco odmienną formą wykorzystania siły. Rozróżniamy dyscypliny oparte na uderzeniach, takie jak boks, muay thai, kick-boxing, K-1, taekwondo, w których przewaga leży w pozycji stojącej; dyscypliny oparte na chwytach, takie jak BJJ, judo, zapasy, sambo, gdzie większość walki odbywa się na macie; oraz mieszane dyscypliny walki, takie jak MMA lub sportowe ju-jitsu, w których zmieniają się poziomy walki. Mimo stosowania różnych technik, walk na różnych płaszczyznach oraz różnic w czasie trwania rund i walk, podstawowym elementem przygotowania motorycznego osoby uprawiającej jakąkolwiek dyscyplinę walki powinien być trening siłowy.

Siła mięśniowa jest traktowana jako podstawowa umiejętność, a najlepszym narzędziem do jej rozwoju są ćwiczenia wielostawowe z wykorzystaniem wolnych ciężarów. Plan treningowy powinien koncentrować się na ćwiczeniach, takich jak przysiady, martwy ciąg lub wyciskanie, które poprawią funkcjonowanie układu nerwowego i umożliwią werbowanie znacznie większej liczby jednostek motorycznych i mięśni szybkokurczliwych. Dzięki temu można znacząco zwiększyć potencjał siły i zdolność jej wykorzystywania w innych ruchach. Wzrost tego parametru będzie warunkował inne cechy motoryczne, takie jak szybkość, skoczność, zwinność, wytrzymałość, elastyczność, równowaga lub dokładność ruchów. Ulepszenie tych cech będzie miało bezpośredni wpływ na formę i osiągnięcia w głównej dyscyplinie.

Trening funkcjonalny to, zgodnie z definicją, sposób ćwiczeń, które obejmują wielostawowe i wielowymiarowe ruchy, które wpływają na poprawę stabilizacji i głębokiego odczuwania oraz zmniejszają ryzyko urazów. Trening siłowy osoby zajmującej się sztukami walki powinien wykorzystywać zasady treningu funkcjonalnego. Należy pamiętać, że wcześniej wspomniane ćwiczenia stanowią 100% funkcjonalny sposób na trening. Ten rodzaj treningu siłowego będzie odpowiednim narzędziem do przywrócenia równowagi mięśniowej pomiędzy grupami przeciwstawnymi, co pozwoli na zmniejszenie niesymetryczności i dysproporcji siły. Mocne grupy mięśniowe stabilizujące stawy, wydajne mięśnie i elastyczne ścięgna zmniejszą prawdopodobieństwo wystąpienia kontuzji lub przypadkowych urazów, na które narazone są osoby uprawiające sztuki walki.

Najpierw należy zaznaczyć, że celem treningu siłowego w przypadku osób zajmujących się sportami walki nie jest modelowanie sylwetki, lecz doskonalenie funkcji mięśniowych. Ćwiczenia wykonywane przez zawodników sportów walki powinny być charakteryzowane przez wysoką intensywność i dużą dynamikę. Owe ćwiczenia powinny umożliwiać tworzenie buforu siły, który następnie zostanie przekształcony w siłę ciosu, chwytu lub rzutu podczas treningów specjalistycznych.

W sferze walki sportowej, trening kulturystyczny nie odpowiada wymaganiom zawodnika. Każda akcja wykonywana przez sportowca, niezależnie od dyscypliny, jest ruchem złożonym. W sportach walki będą to całe serie ruchów, wymagające aktywnego udziału wielu grup mięśniowych, rekrutacji maksymalnej ilości jednostek ruchowych i szybkiego przekazywania siły. Dlatego też trening siłowy oparty na zasadach konwencjonalnej kulturystyki, której celem są ćwiczenia izolujące pracę pojedynczych mięśni, wykonywane w dużych zakresach powtórzeń, nie będzie efektywny.

Sport walki należy do najbardziej wymagających dyscyplin, a sportowcy, którzy je uprawiają, są najbardziej intensywnie trenującymi osobami. Ich trening powinien skupiać się na kształtowaniu siły względnej (stosunek siły maksymalnej do masy ciała), co tworzy potencjał do dalszego rozwoju siły i szybkości. Trening powinien również pełnić funkcję profilaktyczną i zapobiegać kontuzjom (praca nad ruchomością i stabilizacją, wzmacnianie więzadeł i ścięgien). Wybór ćwiczeń powinien być zgodny z indywidualnymi umiejętnościami i ograniczeniami zawodnika, a w pewnym momencie również powinien uwzględniać specyfikę dyscypliny. Możliwości, które stwarza trening siłowy, często decydują o zwycięstwie w walce.