Loading...
Source
ich pochodzenia i jakości pożywienia) z pewnością będą podawać przykład Cisny jako argument potwierdzający zasadność ich przekonań. To właśnie limit kaloryczny i monitorowanie spożycia poszczególnych składników pokarmowych sprawiły, że John osiągnął efekt odwrotny, niż Morgan Spurlock w eksperymencie „Super Size me”. Otyły do tej pory Cisna, którego zapotrzebowanie kaloryczne na starcie eksperymentu wynosiło około 3000 kcal, przeszedł na dietę o 1000 kcal niższą. Deficyt kaloryczny pogłębiała jeszcze aktywność fizyczna, podczas której Cisna mógł spalić do 400 kcal. Zakładając, że do tej pory nauczyciel nie zwracał uwagi na ilość spożywanej energii i był otyły, można stwierdzić iż najpewniej jadł więcej, niż jego wynoszące 3000 kcal zapotrzebowanie, więc redukcja kalorii była nagła i znacząca, co mogło spowodować tak spektakularny spadek masy ciała. Nie znamy również rozkładu makroskładników Johna, można jednak zakładać, iż przewidział on duże spożycie białka w swojej diecie, które napędzało przemianę materii, termogenezę poposiłkową, dawało sytość i nie było odkładane w postaci tkanki tłuszczowej. Trzeba również pamiętać o tym, iż osoby otyłe z reguły chudną więcej, szczególnie w pierwszych miesiącach diety, gdyż ich poziom tkanki tłuszczowej jest na tyle wysoki, iż organizm nie włącza mechanizmów obronnych chroniących przed całkowitą redukcją tłuszczu. Pod koniec trwania eksperymentu John – mimo, że chudszy o ponad dwadzieścia kilogramów – nadal miał nadwagę, a jak widać prowadzona przez niego redukcja stopniowo zwalniała (w ostatnich 45 dniach diety schudł tylko 2 kg). Możliwe, że dalsze prowadzenie eksperymentu dawałoby coraz mniej obiecujące wyniki.
Mimo niepodważalnych efektów zarówno wizualnych, jak i widocznych w przedstawionych badaniach krwi – dieta McDonald’s nie jest rewolucyjnym odkryciem idealnej diety odchudzającej. Swój sukces John Cisna zawdzięcza mimo wszystko monitorowaniu spożycia poszczególnych składników pokarmowych i kalorii oraz bardziej niż do tej pory aktywnemu trybowi życia. Studenci Cisny postarali się, by dieta spełniała zapotrzebowanie na ważniejsze składniki mineralne i witaminy, jednak mimo to z pewnością była niedoborowa – m.in. w błonnik, magnez, witaminy z grupy B czy witaminę D , które w fast foodach występują najwyżej w ilościach śladowych. Ponadto, żywność ta bogata jest w kwasy tłuszczowe trans, które wykazują zdolność do kumulowania się w ludzkiej tkance tłuszczowej. Ich negatywne działanie (m.in. zwiększające ryzyko chorób serca) może być widoczne w czasie dłuższym, niż 180 dni, jednak prędzej czy później się pojawi. Co więcej, wysokie spożycie węglowodanów pochodzących z żywności fast food i słodzonych napoi kreuje wysokie ryzyko rozwoju insulinooporności, a następnie cukrzycy typu II. Cisna nie przedstawił zaś badań świadczących, iż jego gospodarka cukrowa po przeprowadzeniu eksperymentu nie uległa rozregulowaniu. Zabrakło również oznaczenia poziomu homocysteiny, która jest lepszym niż profil lipidowy markerem diagnostycznym stanu zapalnego naczyń krwionośnych predysponującego do rozwoju miażdżycy, a której stężenie może być podwyższone mimo prawidłowych wartości cholesterolu całkowitego. Wysokie spożycie tłuszczu, głównie trans i kwasów omega-6, mogło zapoczątkować wytwarzanie cytokin prozapalnych, które w przyszłości zaowocują rozległym stanem zapalnym i rozwojem chorób z autoagresji. Zasobna w cukier dieta powoduje zintensyfikowanie procesu glikacji i powstanie tzw. AGEs, które znacząco przyspieszają procesy starzenia. Mięso dostępne w barach szybkiej obsługi pochodzi zaś z hodowli przemysłowej, w której zwierzętom często podaje się hormony i antybiotyki. Wysokie spożycie takiego mięsa może rozregulować gospodarkę hormonalną i mikroflorę jelitową.
Mimo iż przykład Johna Cisny pokazuje, że zasada umiaru w ilości spożywanej żywności i prowadzenie umiarkowanej aktywności fizycznej może okazać się kluczem do sukcesu w przypadku diety odchudzającej, nie należy pomijać wpływu jakości pożywienia na zdrowie w dłuższej perspektywie czasu. Nie u wszystkich zasada calories in, calories out (stawiająca swego rodzaju znak równości między ilością energii spożywanej, a wykorzystywanej) sprawdzi się w procesie redukcji tkanki tłuszczowej. Nawet zdrowe osoby (jeśli chcą takimi pozostać) nie powinny powtarzać eksperymentu Cisny, nie mówiąc o tych, u których już rozwinęły się procesy miażdżycowe czy insulinooporność. Być może w tym przypadku „wyjątek potwierdza regułę”.
ich pochodzenia i jakości pożywienia) z pewnością będą podawać przykład Cisny jako argument potwierdzający zasadność ich przekonań. To właśnie limit kaloryczny i monitorowanie spożycia poszczególnych składników pokarmowych sprawiły, że John osiągnął efekt odwrotny, niż Morgan Spurlock w eksperymencie „Super Size me”. Otyły do tej pory Cisna, którego zapotrzebowanie kaloryczne na starcie eksperymentu wynosiło około 3000 kcal, przeszedł na dietę o 1000 kcal niższą. Deficyt kaloryczny pogłębiała jeszcze aktywność fizyczna, podczas której Cisna mógł spalić do 400 kcal. Zakładając, że do tej pory nauczyciel nie zwracał uwagi na ilość spożywanej energii i był otyły, można stwierdzić iż najpewniej jadł więcej, niż jego wynoszące 3000 kcal zapotrzebowanie, więc redukcja kalorii była nagła i znacząca, co mogło spowodować tak spektakularny spadek masy ciała. Nie znamy również rozkładu makroskładników Johna, można jednak zakładać, iż przewidział on duże spożycie białka w swojej diecie, które napędzało przemianę materii, termogenezę poposiłkową, dawało sytość i nie było odkładane w postaci tkanki tłuszczowej. Trzeba również pamiętać o tym, iż osoby otyłe z reguły chudną więcej, szczególnie w pierwszych miesiącach diety, gdyż ich poziom tkanki tłuszczowej jest na tyle wysoki, iż organizm nie włącza mechanizmów obronnych chroniących przed całkowitą redukcją tłuszczu. Pod koniec trwania eksperymentu John – mimo, że chudszy o ponad dwadzieścia kilogramów – nadal miał nadwagę, a jak widać prowadzona przez niego redukcja stopniowo zwalniała (w ostatnich 45 dniach diety schudł tylko 2 kg). Możliwe, że dalsze prowadzenie eksperymentu dawałoby coraz mniej obiecujące wyniki.
Mimo niepodważalnych efektów zarówno wizualnych, jak i widocznych w przedstawionych badaniach krwi – dieta McDonald’s nie jest rewolucyjnym odkryciem idealnej diety odchudzającej. Swój sukces John Cisna zawdzięcza mimo wszystko monitorowaniu spożycia poszczególnych składników pokarmowych i kalorii oraz bardziej niż do tej pory aktywnemu trybowi życia. Studenci Cisny postarali się, by dieta spełniała zapotrzebowanie na ważniejsze składniki mineralne i witaminy, jednak mimo to z pewnością była niedoborowa – m.in. w błonnik, magnez, witaminy z grupy B czy witaminę D , które w fast foodach występują najwyżej w ilościach śladowych. Ponadto, żywność ta bogata jest w kwasy tłuszczowe trans, które wykazują zdolność do kumulowania się w ludzkiej tkance tłuszczowej. Ich negatywne działanie (m.in. zwiększające ryzyko chorób serca) może być widoczne w czasie dłuższym, niż 180 dni, jednak prędzej czy później się pojawi. Co więcej, wysokie spożycie węglowodanów pochodzących z żywności fast food i słodzonych napoi kreuje wysokie ryzyko rozwoju insulinooporności, a następnie cukrzycy typu II. Cisna nie przedstawił zaś badań świadczących, iż jego gospodarka cukrowa po przeprowadzeniu eksperymentu nie uległa rozregulowaniu. Zabrakło również oznaczenia poziomu homocysteiny, która jest lepszym niż profil lipidowy markerem diagnostycznym stanu zapalnego naczyń krwionośnych predysponującego do rozwoju miażdżycy, a której stężenie może być podwyższone mimo prawidłowych wartości cholesterolu całkowitego. Wysokie spożycie tłuszczu, głównie trans i kwasów omega-6, mogło zapoczątkować wytwarzanie cytokin prozapalnych, które w przyszłości zaowocują rozległym stanem zapalnym i rozwojem chorób z autoagresji. Zasobna w cukier dieta powoduje zintensyfikowanie procesu glikacji i powstanie tzw. AGEs, które znacząco przyspieszają procesy starzenia. Mięso dostępne w barach szybkiej obsługi pochodzi zaś z hodowli przemysłowej, w której zwierzętom często podaje się hormony i antybiotyki. Wysokie spożycie takiego mięsa może rozregulować gospodarkę hormonalną i mikroflorę jelitową.
Mimo iż przykład Johna Cisny pokazuje, że zasada umiaru w ilości spożywanej żywności i prowadzenie umiarkowanej aktywności fizycznej może okazać się kluczem do sukcesu w przypadku diety odchudzającej, nie należy pomijać wpływu jakości pożywienia na zdrowie w dłuższej perspektywie czasu. Nie u wszystkich zasada calories in, calories out (stawiająca swego rodzaju znak równości między ilością energii spożywanej, a wykorzystywanej) sprawdzi się w procesie redukcji tkanki tłuszczowej. Nawet zdrowe osoby (jeśli chcą takimi pozostać) nie powinny powtarzać eksperymentu Cisny, nie mówiąc o tych, u których już rozwinęły się procesy miażdżycowe czy insulinooporność. Być może w tym przypadku „wyjątek potwierdza regułę”.